Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος – Ἐθνάρχης

«Κράτα γερ μέσα σου τ ζώπυρα τς πίστεως πο παρέλαβες π τος γονες σου. λλάδα εναι χώρα τν μεγάλων γώνων γι τν κατίσχυση τν μεγάλων δανικν. Μ φήσεις τ χώρα σου ν χάσει τ χαρακτήρα της κα ν μετατραπε σ μάζα νθρώπων, χωρς συνείδηση, χωρς θνικότητα κα χωρς ταυτότητα. Μέσα σ’ατ τ μάζα κινδυνευες ν γίνεις να νούμερο, νας ριθμός, ν χάσεις τν λευθερία τς προσωπικότητάς σου. δελφοί, μείνατε δραοι κα μετακίνητοι σ σα μάθατε κα σ σα πιστώθητε. Μείνατε σταθερο στν πίστη κα στ δανικά του Γένους. Ατ εναι τ χρέος μας.»






Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Τὰ προβλέπαμε

Τὰ σημερινὰ τραγικὰ γεγονότα, ποὺ εἶχαν ὡς συνέπεια τὸν φρικτὸ θάνατο τριῶν Ἑλλήνων, ἐργαζομένων στὸν ἰδιωτικὸ τομέα, στερημένων οὐσιαστικὰ ἀπὸ τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας, κατέδειξαν γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ πόσο γυμνὸς εἶναι ὁ πολιτικός μας κόσμος, ἀλλὰ καὶ πόσο φτηνὴ καὶ ἄτιμη προπαγάνδα κάνουν τὰ ἐλεγχόμενα ἀπὸ τὶς δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποίησης Μ.Μ.Ε. (ἤτοι Μέσα Μαζικῆς Ἐξαπάτησης).

Ἂν ξεφύγουμε ἀπὸ τὰ αὐτονόητα, δηλαδὴ τὴν ἀπόλυτη καταδίκη τῆς δολοφονίας τριῶν (ἢ μᾶλλον τεσσάρων, ἂν λάβουμε ὑπόψη τὸ ἀγέννητο μωρὸ τῆς ἐγκυμονούσας γυναίκας) Ἑλλήνων καὶ πᾶμε στὴν οὐσία τῶν πραγμάτων, θὰ διαπιστώσουμε τὰ ἑξῆς :
1) Γιὰ δεύτερη φορᾶ μέσα σὲ λιγότερο ἀπὸ ἑνάμισι ἔτος, στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας συμβαίνουν δολοφονίες πολιτῶν (ἀνεξαρτήτου ἡλικίας) κάτω ἀπὸ περίεργες συνθῆκες, ὅπου ὅλα μοιάζουν «στημένα». Τότε, Δεκέμβριος τοῦ 2008 γιὰ νὰ μὴν ξεχνιόμαστε, ἡ ἤδη παραπαίουσα κυβέρνηση Καραμανλὴ (λόγω σκανδάλων καὶ κακῆς διακυβέρνησης), δέχεται ἀλύπητο ἐνορχηστρωμένο χτύπημα ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς – ἀγνώστους καὶ τὰ καθεστωτικὰ Μ.Μ.Ε., ἐπιδεικνύοντας πρωτοφανῆ ἀνικανότητα (ἐσκεμμένη ἴσως;) στὴν ἀντιμετώπιση τῶν βιαιοτήτων καὶ τῶν καταστροφῶν ποὺ λάμβαναν χώρα γιὰ ἡμέρες. Ἔτσι, λίγους μῆνες ἀργότερα, μὲ εὐκολία καὶ συνοπτικὲς διαδικασίες ἡ ἐξουσία παραδόθηκε στὸν Γιωργάκη, μὲ τὶς γνωστὲς συνέπειες (προσφυγὴ στὸ Δ.Ν.Τ., ἐκχώρηση κυριαρχικῶν δικαιωμάτων, «ἰθαγενοποίηση» τῶν λαθρομεταναστῶν, ἀλύπητα χτυπήματα κατὰ τῶν Ἑλλήνων). Μὲ τὰ σημερινὰ γεγονότα, βρίσκει εὐκαιρία ἡ κυβέρνηση, τὰ ἄθλια Μ.Μ.Ε. καὶ ὅσοι στηρίζουν τὴν προσφυγὴ στὸ Δ.Ν.Τ., νὰ ποῦν στὸν πολὺ κόσμο «νὰ κάτσει καλά» γιατί «κινδυνεύει ἡ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία μας»! Πολὺ βολικὲς οἱ σημερινὲς δολοφονίες, πολὺ περίεργες…

2) Ἡ ἀναδιοργανωμένη καὶ πολυδιαφημισμένη ἀστυνομία τοῦ «πολύ» κ. Χρυσοχοϊδη καὶ τοῦ «σοσιαλιστικοῦ» ΠΑ.ΣΟ.Κ., ξέρει νὰ ἀκυρώνει ἐκδηλώσεις ἐθνικιστῶν, διαμαρτυρίες γιὰ τὸ λαθρονομοσχέδιο, ξέρει νὰ φιμώνει καὶ νὰ συλλαμβάνει πατριωτικὲς φωνές, ἀλλὰ ἀδυνατεῖ νὰ προφυλάξει πολίτες ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς – ἀγνώστους. Οἱ ἐκ τῶν ὑστέρων φανφάρες, περὶ ἀποδόσεως δικαιοσύνης, δὲν πείθουν κανέναν. Ἦταν πολὺ βολικὸ νὰ χυθεῖ αἷμα, γιὰ νὰ κατασυκοφαντηθεῖ ἡ ἀντίδραση τῶν Ἑλλήνων στὸ γενικὸ ξεπούλημα καὶ τὴν πτώχευσή μας.

3) Δὲν ἔχει κανένα νόημα νὰ κατηγοροῦν ὑποκριτικὰ τὴν Ἀριστερὰ γιὰ αὐτὸ τὸ χάος. Τὸ παρὸν ἰστολόγιο καὶ κάθε συνειδητοποιημένος ἐθνικιστής, γνωρίζει καλὰ τὸ ποιὸν τῆς Ἀριστερᾶς. Ἄλλοι τὴν νομιμοποίησαν καὶ τὴν χαϊδεύουν. Η Ν.Δ. τοῦ γέρου Καραμανλῆ τὴν νομιμοποίησε τὸ 1974, τὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ. τοῦ Α. Παπανδρέου καὶ τῶν διαδόχων του, τὴν χρησιμοποίησαν καὶ τὴν διόγκωσαν γιὰ νὰ κρατηθοῦν στὴν ἐξουσία, ἐνῶ ἀκόμα καὶ στοὺς πατριωτικοὺς χώρους ὅπως ὁ ΛΑ.Ο.Σ. ἀκοῦμε συχνὰ γιὰ «ἀριστερούς» πατριῶτες. Αὐτὴ ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἡ Ἀριστερὰ καὶ ἂς τὸ πάρουν ἀπόφαση. Ἡ δὲ ἀντιαριστερὴ παραφιλολογία, σὲ ἐποχὲς ποὺ ὁ λαὸς πρέπει νὰ ἀγωνιστεῖ ἐναντίον τῆς οἰκονομικῆς (καὶ ὄχι μόνο) κατοχῆς του, δρᾶ ἀποπροσανατολιστικά.

4) Αὐτὰ ποὺ ἀκούγονται, περὶ χρυσαυγιτῶν ποὺ ἔδρασαν στὴν πορεία, ἐκτὸς τοῦ ὅτι δὲν ἀποδεικνύονται, λειτουργοῦν ὡς ἀπροκάλυπτη προπαγάνδα ἐναντίον κάθε προσπάθειας ἐναντίωσης στὸ ξεπούλημα τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸν διεφθαρμένο κοινοβουλευτισμό μας (ἢ μήπως καλύτερα κυνοβουλευτισμό μας;)

5) Γιὰ δεύτερη φορᾶ σὲ λιγότερο ἀπὸ δυὸ μῆνες, ἀκούστηκαν ὕβρεις ἐναντίον βουλευτῶν. Ἡ πρώτη ἦταν κατὰ τὴν ψήφιση τοῦ ἐθνοκτόνου λαθρονομοσχεδίου. Ἡ δεύτερη ἦταν τώρα ποὺ ὁλοκληρώνεται ἡ ἐθνικὴ προδοσία. Οἱ στιγμὲς εἶναι ἱστορικές. Ἡ λαϊκὴ ἀντίδραση εἶναι ἔντονη καὶ δὲν κρύβεται πίσω ἀπὸ δακρύβρεχτες ἀναφορὲς στὰ ἄτυχα θύματα ἢ στὴν κατασυκοφάντηση τῶν Ἑλλήνων. Ὁ καθωσπρεπισμὸς τελείωσε. Τὸ ἀστικό, κοινοβουλευτικὸ σύστημα εἶναι σὲ κρίση καὶ ἔχουμε ξανατονίσει ἀπὸ τὸ ἰστολόγιό μας ὅτι δυστυχῶς θὰ χυθεῖ αἷμα. Δὲν ἤθελε δὰ καὶ ὑψηλὴ διανόηση γιὰ νὰ τὸ ὑπέθετε κανείς.

Τὸ 1893 ἡ Ἑλλὰς κήρυξε πτώχευση καὶ τὸ 1897 ἡττήθηκε στὸν ἑλληνοτουρκικὸ πόλεμο. Ἀκολούθησε τὸ Γουδὶ καὶ τὸ 1909. Ζοῦμε παρόμοιες καταστάσεις. Ὅποιος τὸ καταλαβαίνει ἂς λάβει τὰ μέτρα του. Ὅποιος νομίζει ὅτι τὸ παλαιοκομματικὸ κατεστημένο θὰ ἐπιβιώσει, πλανᾶται οἰκτρά…